SLIDING DOORS .. ما تقولش لو

هو فيلم قديم إنتاج سنة 1998 ... بيحكى عن يوم فى حياة واحدة عادية بتحصلها مشكلة فى الشغل فتضطر تروح بدرى و هى نازلة علشان تلحق المترو بتعترضها بنت صغيرة على السلم .. و فى اللحظة دى الفيلم بيتقسم لخطين ماشيين متوازيين ، خط الحياة الحقيقى هو انه بسبب البنت دى ما تلحقش تركب و الأبواب المنزلقة للمترو تقفل قبل ماتركب .. و خط الحياة المفترض لو ان مامت البنت شدتها و البطلة لحقت تركب المترو ، بتروح البيت بدرى عن ميعادها فتكتشف ان صاحبها بيخونها و تهجرج و تبدأ حياتها منحنى جديد ... فى الحقيقة بتروح البيت متعورة بسبب حادثة حصلت لها و ما تعرفش حاجة عن صاحبها ده و تستمر حياتها من سئ إلى اسوأ لما تبقى حامل و وحيدة .... حياتها تزدهر و تنسى صاحبها ده و تقابل واحد تانى فعلا شخص رائع و تقضى معاه ايام جميلة ، و تموت فى حادثة و هو جنبها .... تحاول تتخطى محنتها و فى آخر الفيلم تكون راكية أسانسير و فى آخر لحظة قبل ما أبواب الأسانسير تنزلق و تتقفل يركب معاها الشخص اللى قابلته فى حياتها الافتراضية بالفيلم ( للدقة مش فاكرة مين اللى ركب فى آخر لحظة ) .......

الفيلم من وجهة نظرى رائع جدا ، يمكن يكون من أحلى الأفلام اللى شفتها أو هاشوفها .. من غير إنتاج ضخم و من غير بهرجة زايدة ... بتمثيل أكتر من جميل للرائعة جوينيث بالترو و إخراج سلس و فكرة فيلم جامدة .. مبدئيا فكرة خط الحياة المفترضة الموازى لخط حياتها الحقيقى كانت حل جميل أوى ، غير كمية الأفكار اللى بيطرحها الفيلم بطريقة غير مباشرة ... أنا فاكرة إنى زمان ماكنتش قادرة أفهم معنى الحديث " لو عرفتم الغيب لاخترتم الواقع " و كنت دايما باسأل ازاى يعنى ... معاه فهمت غير انه اكد لى انه لو متقدر لنا إننا نتقابل يبقى هنتقابل حتى لو الزمن طال و العذاب زاد و قلت إنه مفيش أمل .. لو متقدرلى أقابلك هأقالبك ... مش فى حياتى الافتراضية و لكن هنا فى حياتى الحقيقة

أنا بقالى مثلا فوق الـ5 سنين ما شفتش الفيلم ده و مش عارفة إيه اللى فكرنى بيه ، يمكن اشتقت له و اشتقت للحالة اللى بيحطنى فيها ، لإنه ما كانش بيتعرض غير على القناة التانية المصرية و مش عارفة إيه سر عزوف الفضائيات عنه ... رغم إنه فعلا فيلم جميل .. ابتداءا من بوستر الفيلم و حتى آخر مشهد .. ياريت اللى يعرف عنه هو جاى امتى يبقى يقولى فى أى وقت من أوقات السنة يبقى يقولى

استفتاء و تحرر و الجنة الآن

الاستفتاء كان يوم الاتنين اللى فات و مارحتش طبعا لانهم هنا فى البيت كانوا خايفين على و من البلطجية و الأبضايات و خلافه .. يعنى مش حكاية مقاطعة اللى الناس طلعت فيها مش عارفة ليه .. المفروض ان صوتنا نستخدمه حتى لو ما أثرش و النتيجة محسومة من قبل ما الاستفتاء يتعمل أصلا .. بس انا لى حق فى حاجة لازم استعملها علشان على الأقل ابقى اديت واجبى قدام نفسى ... المشكلة اللى ضايقتنى بعد كده انى عرفت انه أساسا كان فى لجنة عندنا فى الكلية و انا ماعرفش و الله لو كنت اعرف كنت رحت بس انا يومها غبت عن الكلية .. فكرونى ابقى اكتب فى مرة عن كليتنا و انها سمعتها عاملة ازاى و هى ذات نفسها فى الحقيقة ازاى ...

المهم ، أغلب اللى يعرفنى يعرف انى مش باحب أعمل أى نشاط لوحدى .. يعنى مش باحب أعد لوحدى و لا اروح مشوار لوحدى و لا أتفرج على فيلم لوحدى و هكذا .. يعنى ما احبش أتساب لوحدى غير لو هانام أو باقرا أو باشتغل أو باتفرج على التليفزيون أو باكتب او سرحانة فى الملكوت .. و كانت ياسمين مرة اتكلمت فى الموضوع ده و قالت اننا لازم نتعود نعمل حاجات بنفسنا لإننا مش دايما هنلاقى حد جنبنا فى كل المواقف و أنا كنت معترضة .. المهم المهم حصلت معجزة و تحررت من اللعنة دى يوم الخميس اللى هو امبارح .. كان عندنا فى الكلية مهرجان الأفلام الفلسطينية و كانوا هيعرضوا فيلم الجنة الآن و أنا كنت هاموت وأشوفه بس طبعا الشئ الأكيد إن ماحدش من صحابى هيكون معايا و لآول مرة فى التاريخ أقرر انى هاعد لغاية ما الفيلم يبدأ و اتفرج عليه لوحدى و بعد كده صاحبتى اللى هتكون بتتمشى جنب الكلية تعدى على نروح مع بعض .. رغم إنى كنت متضايقة إنى قاعدة لوحدى و شايفة كل اللى حواليا مجاميع مع بعض .. إلا إن جوايا كان فى حاجة بتقولى مبروك دى أول خطوات التحرر

عن الفيلم نفسه بقى .. الفيلم كان معقول .. يعنى أساسا أساسا كنت عايزة اتفرج عليه بما انه اترشح للأوسكار و اخد الجولدن جلوب و حركات كده .. اتفرجت عليه و من وجهة نظرى الخاصة الفيلم ما يستحقش كل الدوشة دى .. الفيلم كان تحت العادى كمان .. بيحكى عن ال24 ساعة الأخيرة فى حياة 2 أصحاب من الطفولة هيقوموا بعمل عملية استشهادية .. أفكارهم و خوفهم و حبهم و تراجعهم ... اللهجة كالعادة صعبة فى الأول و فى حاجات مهمة وقعت منى فى الفيلم لان جودة الصوت ماكنتش قد كده و كمان انا كنت مرهقة جدا و عايزة انام فماكنتش قادرة اركز خالص .. بس لو قارننا ده و فيلم باب الشمس .. فمن وجهة نظرى باب الشمس يكتسح طبعا

كلاكيت تانى مرة

مش عارفة فى إيه ؟ امبارح نفسى اتكسرت زيادة عن ما هى مكسورة خلتنى ماليش نفس لحاجة و مش عايزة أتحدى حاجة ..... خلتنى أعرف إنى كنت كالعادة فى قمة السذاجة لما صدقت كلام الناس اللى حواليا و اللى كانوا مسميين نفسهم صحابى ... كنت فاكرة انى خسرت الناس دى من مدة ... أتارينى من الأساس ما كسبتهمش كأصدقاء علشان أخسرهم ... لما تتفق انت و صاحبك على انكوا تبقوا صحاب طول العمر و يبقى فى بينكوا ميثاق على الصدق .. و تكتشف بعدين بالصدفة البحتة انهم كانوا مخبيين عليك أهم حاجات فى حياتهم و قايلينها لناس تانية ... يمكن يكون العيب فى لان الحكاية حصلت أكتر من مرة .. و أنا زى العبيطة كل مرة أقول بس دول غير دول ... دايما باكدب أحاسيسى و مشاعرى لانهم مرة نفوا الاحاسيس دى عنهم ... و دائما أبدا بيطلع شعورى ده صح ... و دائما و أبدا باتصدم رغم توقعاتى .. طيب ليه دايما أنا بادى و بافتكر نفسى باخد بينما أنا مش بآخد غير قفا كبير ... غباء ؟!!!! احتمال كبير و أنا عمرى ما باتعلم من أخطائى .. بس المرة دى قررت انها تبقى غير كل مرة ... قررت اعمل بلوك لناس فى حياتى من حياتى ، ناس وجعتنى بجد و مش هاقدر انساهالهم ، و ناس الحق اشيلها من حياتى لان وجعها لى قريب ، و ناس مجرد انها اتاخدت فى الرجلين ... بس مش قادرة خلاص و اللى يحاول يفهم موقفى يبقى كتر خيره و اللى مش هيقدر يفهمه يبقى هو أساسا مش قادر و لا عايز يفهمنى ... و لانها خلاص ما بقتش تفرق معايا لانى فى كل الأحوال باطلع عبيطة و بيضحك على ... بس أنا بجد مخنوقة ... و عارفة انى هارجع و اسلم صداقتى لناس ما تستاهلش و اتوقع انها تصدمنى و اكدب احساسى و ارجع اتصدم ... نفسى اخرج من الساقية دى

اتخنقت .. محمد محيى